W Magdeburgu grupa naukowców postawiła trzydziestu ośmiu osobom w wieku 63–80 lat proste zadanie: przez sześć miesięcy regularnie ćwiczyć. Połowa uczestników trafiła do grupy wykonującej tradycyjny trening fitness – ćwiczenia wytrzymałościowe, siłowe, rozciągające. Ich trening składał się z niezmiennego, powtarzanego zestawu tych samych ruchów.

Druga połowa uczyła się tańca. Program został zaprojektowany tak, aby uczestnicy nieustannie poznawali nowe, coraz bardziej złożone układy choreograficzne. Nie było czasu na automatyzację ruchów ani wykonywanie ich z pamięci. Intensywność wysiłku fizycznego w obu grupach była porównywalna.

Od wielu lat publikuję na YouTube darmowe filmy z gotowymi ćwiczeniami przygotowującymi do sezonu narciarskiego. Bardzo się cieszę, że wielu z Was regularnie z nich korzysta. Jednocześnie niemal co roku otrzymuję wiadomości z pytaniem, czy przygotuję trening online podobny do tych, które prowadzę stacjonarnie na Śląsku.

W tym roku, odpowiadając na Wasze prośby, przygotowałem kompletny 10-tygodniowy program przygotowania do sezonu narciarskiego.

Program został zaplanowany tak, aby można było realizować go zarówno jesienią – jako przygotowanie do zimy – jak i wiosną, kiedy chcemy odbudować sprawność i stworzyć dobrą bazę przed kolejnym sezonem.

Nie przestaje mnie zastanawiać, dlaczego tak często, gdy proponuję dorosłym spróbowanie czegoś nowego, zanim jeszcze cokolwiek zrobią, słyszę:

To nie dla mnie. Ja nie mam talentu do takich rzeczy.

Uwaga! Te słowa, to jedne z największych podcinaczy skrzydeł, jakie znam. 

Skąd bierze się to przekonanie i tak wiele osób uważa, iż nie ma talentu? I dlaczego tak często przypisujemy temu tajemniczemu „talentowi” swoje działania, a częściej... brak działania?

Talent... Coraz mniej lubię to słowo.

W tym tekście chciałbym połączyć ten temat z jedną z obserwacji z ostatnich dni — rankingami szkół i uczelni. Zapraszam do krótkiej lektury.

W poprzednich wpisach pisałem o tym, jak ruch i sen wzajemnie się wzmacniają i jak można je łączyć, żeby uczyć się lepiej. Ale pisałem to z perspektywy osoby, która ma wybór — może zaplanować trening, może położyć się o sensownej porze, może zadbać o te siedem do dziewięciu godzin. Co jednak z tymi, którzy tego wyboru nie mają?

Lekarz na dyżurze. Pielęgniarka na nocnej zmianie. Pilot pracujący w różnych strefach czasowych. Ratownik medyczny. Strażak. Pracownik linii produkcyjnej na trzy zmiany. Dziennikarze i redaktorzy wydań porannych. Kierowcy ciężarówek w transporcie długodystansowym. Ochroniarze. Piekarze. Pracownicy centrów dystrybucji i magazynów. To nie są jednostkowe wyjątki — to miliony ludzi, których grafik pracy jest zbudowany wokół godzin, w których biologia nakazuje spać.

W świetle tego, co wiemy o śnie, pojawia się pytanie: czy taka praca nie jest po prostu zabójstwem dla układu nerwowego? I czy nauka ma coś do powiedzenia w tej kwestii — nie tylko o skali problemu, ale i o tym, co z tym można zrobić?